{"id":47219,"date":"2026-10-02T00:14:10","date_gmt":"2026-10-01T22:14:10","guid":{"rendered":"https:\/\/animalheroes.eu\/carina-lintula-a-voice-for-wolves-and-bears\/"},"modified":"2026-10-02T00:20:00","modified_gmt":"2026-10-01T22:20:00","slug":"carina-lintula-een-stem-voor-wolven-en-beren-en-andere-dieren","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/animalheroes.eu\/nl\/carina-lintula-een-stem-voor-wolven-en-beren-en-andere-dieren\/","title":{"rendered":"Carina Lintula: een stem voor wolven en beren \u2013 en andere dieren"},"content":{"rendered":"\n

Carina Lintula is beheerder van de sociale-mediapagina van Animal Heroes Finland. Ze zet zich al tientallen jaren in voor dierenbescherming, met een bijzondere focus op de bescherming van wolven en beren in haar thuisland Finland.<\/p>\n\n\n\n

Van zo\u00f6logie naar activisme<\/h2>\n\n\n\n

Carina studeerde aanvankelijk zo\u00f6logie aan de Universiteit van Helsinki, om beter te begrijpen wanneer diergedrag normaal is en wanneer het op ziekte wijst. Gaandeweg breidde haar interesse zich uit naar milieuwetenschappen en botanie: ze besefte dat geen enkel dier op zichzelf staat, maar altijd deel uitmaakt van een groter ecologisch geheel.<\/p>\n\n\n\n

Haar inzet voor wolven ontstond toen ze zag hoeveel onjuiste en emotioneel geladen informatie er in Finland over deze dieren circuleerde. Via sociale media vond ze gelijkgestemden, en in 2013 richtte ze samen met vier anderen Suomen Susi 2013<\/strong> op, een organisatie voor de bescherming van wolven. Wat begon als een poging om misinformatie te corrigeren, groeide uit tot dagelijks werk rond wetgeving, wetenschappelijk onderzoek en jachtvergunningen. De organisatie diende klachten in bij de Europese Commissie over het Finse wolvenbeleid; deze werden later samen behandeld met een klacht van natuurbeschermingsorganisatie Tapiola. Los daarvan leidde een juridische procedure die Tapiola in Finland aanspande ertoe dat de Finse Hoogste Bestuursrechter een prejudici\u00eble vraag stelde aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Dit werd algemeen bekend als de zaak Tapiola<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

Bij beren was de aanleiding anders, maar het onderliggende principe hetzelfde: dieren die met een poot vastzaten in vallen, werden gedood of hun doding werd bevolen zonder dat eerst werd onderzocht of hun verwondingen behandelbaar waren. Dat zette Carina aan tot het Pyyntirauta-project<\/strong>, waarmee ze veterinaire en biologische expertise samenbracht om een alternatief te bieden voor automatisch doden.<\/p>\n\n\n\n

“In beide gevallen is de onderliggende reden dezelfde,” vertelt Carina. “Wolven en beren worden vaak alleen besproken als populaties of risico’s. Ik geloof dat ze ook een voelend individu zijn wiens leven waarde heeft. Ze kunnen niet spreken in de instellingen waar over hun leven wordt beslist, dus moet iemand voor hen spreken.”<\/p>\n\n\n\n

Recht halen voor wie niet kan spreken<\/h2>\n\n\n\n

Om haar kennis te verdiepen, rondde Carina het Engelstalige AniLex-programma in dierenrecht af aan de Open Universiteit van \u00c5bo Akademi. Samen met andere natuurbeschermers bereidt ze regelmatig beroepen voor tegen vergunningen om wolven en andere grote roofdieren te doden \u2014 niet elke vergunning, maar alleen wanneer er echt juridische gronden zijn.<\/p>\n\n\n\n

Een percentage van “gewonnen zaken” vindt ze misleidend, omdat er twee heel verschillende soorten succes bestaan: de rechtszaak winnen, en het dier redden. Wordt een vergunning tijdens het beroep opgeschort, dan mag het dier zolang de procedure loopt niet op basis van die vergunning worden gedood. Wordt de opschorting geweigerd, dan kan de jacht doorgaan voordat de rechter heeft geoordeeld. Precies dat gebeurde in de wolvenzaak in V\u00e4rtsil\u00e4: de rechter oordeelde uiteindelijk dat de vergunningen onrechtmatig waren, maar twee wolven waren al gedood. “Een juridische overwinning die na de dood van een dier komt, kan dat dier niet terugbrengen,” aldus Carina. Daarom vindt ze het cruciaal dat rechters de tijd krijgen om zaken te onderzoeken voordat er wordt gedood.<\/p>\n\n\n\n

Het Pyyntirauta-project: verandering, maar nog geen gered dier<\/h2>\n\n\n\n

Carina is eerlijk over de balans van het Pyyntirauta-project: tot nu toe is nog geen enkel gewond groot roofdier via het project succesvol behandeld en teruggezet in het wild. Toch bracht het project w\u00e9l concrete verandering teweeg. Samen met dierenartsen, een bioloog en fotograaf Jere Hietala verzamelde ze expertise en apparatuur \u2014 waaronder twee verdovingsgeweren, gefinancierd via een fondsenwervingsactie \u2014 en werkte ze met ministeries aan een nieuwe procedure.<\/p>\n\n\n\n

Die inspanningen droegen bij aan de herziening van de Finse politierichtlijnen voor incidenten met grote roofdieren, die sinds januari 2022 gelden voor alle Finse politiekorpsen. De herziene richtlijn legt meer nadruk op het recht van een gewond dier om te leven en erkent expliciet dat doden niet de enige mogelijke reactie is. Ook staat ze de politie toe om deskundige hulp in te roepen van dierenartsen en dierentuinen. In de praktijk wordt dit principe helaas nog niet consequent toegepast, en is nog geen dier via deze weg gered \u2014 maar het offici\u00eble alternatief voor automatische euthanasie bestaat nu w\u00e9l.<\/p>\n\n\n\n

Voor haar werk aan de bescherming van beren die gewond raakten in vallen voor kleine roofdieren, ontving Carina in 2021, samen met dierfilosoof Elisa Aaltola, de Zacharias Topelius-prijs voor dierenwelzijn<\/strong>. Deze prijs wordt uitgereikt door HESY, een van de oudste dierenwelzijnsorganisaties van Finland.<\/p>\n\n\n\n

De prijs van opkomen voor dieren<\/h2>\n\n\n\n

Het werk van Carina ging niet zonder gevolgen. In de zwaarste periodes ontving ze meerdere keren per week directe bedreigingen tegen haarzelf en haar honden. Haar huisadres werd online gepubliceerd, met oproepen aan mensen om langs te komen. Zelfs haar ziekte werd niet gespaard: toen chemotherapie ervoor zorgde dat ze haar haar verloor, werd dat tegen haar gebruikt om haar belachelijk te maken.<\/p>\n\n\n\n

“Deze aanvallen zijn zelden pogingen om het wildbeleid te bespreken,” zegt Carina. “Hun doel is vernederen, bang maken, isoleren en het zwijgen opleggen.” Toch heeft ze geweigerd zich te laten stoppen.<\/p>\n\n\n\n

Grenzeloze hulp<\/h2>\n\n\n\n

Naast haar werk voor wolven en beren richtte Carina ook El\u00e4imille apua \u2013 ilman rajoja<\/strong> (“Hulp voor Dieren Zonder Grenzen”) op, waarvan ze voorzitter is. Deze organisatie biedt praktische hulp aan dieren tijdens grote crises over landsgrenzen heen. Dankzij de inzet van talloze mensen, bedrijven en vrijwilligers bracht de organisatie meer dan 200.000 kilo diervoeding naar Oekra\u00efne en regelde ze de levering van medicijnen en medische benodigdheden ter waarde van ongeveer 1,5 miljoen euro.<\/p>\n\n\n\n

Via dit werk ontmoette Carina Esther Kef, die later Animal Heroes oprichtte \u2014 een natuurlijke verbinding tussen haar eerdere hulpwerk en haar huidige rol.<\/p>\n\n\n\n

Verandering die ze w\u00e9l ziet<\/h2>\n\n\n\n

Ondanks alle tegenwind ziet Carina ook hoop. “Ik heb een duidelijke verandering gezien in de manier waarop mensen over dieren praten. Veel meer mensen zijn nu bereid ze openlijk te verdedigen.” Ze gelooft dat een groeiend begrip van diergedrag en dierlijk bewustzijn mensen helpt dieren te zien als individuen met behoeften en een eigen leven \u2014 niet als bezit of hulpbron.<\/p>\n\n\n\n

Carina woont inmiddels twee jaar zonder eigen huisdier, midden in een bos in Oost-Finland aan de oever van een klein meer. Ze mist haar honden, maar vindt troost in de rijke natuur om haar heen. “De natuur zou prima kunnen voortbestaan zonder mensen,” zegt ze, “maar mensen zouden geen dag kunnen overleven zonder de natuur. Het begrijpen van onze afhankelijkheid van de levende wereld is niet ego\u00efstisch \u2014 het is misschien wel een van de belangrijkste dingen die we kunnen leren.”<\/p>\n\n\n\n

\"A
A photograph taken by Carina in the border zone near Kuhmo in eastern Finland, showing a wolf and a brown bear that formed an exceptionally rare bond and repeatedly spent time together. The same remarkable pair was also photographed by renowned Finnish wildlife photographer Lassi Rautiainen, whose images of their unusual friendship attracted international attention.<\/figcaption><\/figure><\/div>
\"Carina
Carina celebrating after receiving the Zacharias Topelius Animal Welfare Award from HESY in 2021. The award recognised her work to improve the treatment of bears injured in traps intended for small predators. <\/figcaption><\/figure><\/div>
\"Carina
Carina with Chili, a much-loved family dog. This is perhaps the photograph that best reflects Carina as herself: happiest with an animal close beside her.<\/figcaption><\/figure><\/div>
\"Equipment
Equipment acquired for the Pyyntirauta project, including one of the two tranquiliser rifles funded through a public fundraising campaign. The purpose was to make it possible for injured bears to be tranquilised, examined and, whenever possible, treated instead of being killed automatically.<\/figcaption><\/figure><\/div>
\"A
A whooper swan photographed on the small lake directly in front of Carina\u2019s home in Eastern Finland. Wildlife and the changing seasons are part of her everyday surroundings there.<\/figcaption><\/figure><\/div>
\"A
A autumn sunset over the lake beside Carina\u2019s home. Living in the middle of the forest keeps her closely connected to the nature and wildlife she works to protect.<\/figcaption><\/figure><\/div><\/div>