Carina Lintula is beheerder van de sociale-mediapagina van Animal Heroes Finland. Ze zet zich al tientallen jaren in voor dierenbescherming, met een bijzondere focus op de bescherming van wolven en beren in haar thuisland Finland.
Van zoölogie naar activisme
Carina studeerde aanvankelijk zoölogie aan de Universiteit van Helsinki, om beter te begrijpen wanneer diergedrag normaal is en wanneer het op ziekte wijst. Gaandeweg breidde haar interesse zich uit naar milieuwetenschappen en botanie: ze besefte dat geen enkel dier op zichzelf staat, maar altijd deel uitmaakt van een groter ecologisch geheel.
Haar inzet voor wolven ontstond toen ze zag hoeveel onjuiste en emotioneel geladen informatie er in Finland over deze dieren circuleerde. Via sociale media vond ze gelijkgestemden, en in 2013 richtte ze samen met vier anderen Suomen Susi 2013 op, een organisatie voor de bescherming van wolven. Wat begon als een poging om misinformatie te corrigeren, groeide uit tot dagelijks werk rond wetgeving, wetenschappelijk onderzoek en jachtvergunningen. De organisatie diende klachten in bij de Europese Commissie over het Finse wolvenbeleid; deze werden later samen behandeld met een klacht van natuurbeschermingsorganisatie Tapiola. Los daarvan leidde een juridische procedure die Tapiola in Finland aanspande ertoe dat de Finse Hoogste Bestuursrechter een prejudiciële vraag stelde aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Dit werd algemeen bekend als de zaak Tapiola.
Bij beren was de aanleiding anders, maar het onderliggende principe hetzelfde: dieren die met een poot vastzaten in vallen, werden gedood of hun doding werd bevolen zonder dat eerst werd onderzocht of hun verwondingen behandelbaar waren. Dat zette Carina aan tot het Pyyntirauta-project, waarmee ze veterinaire en biologische expertise samenbracht om een alternatief te bieden voor automatisch doden.
“In beide gevallen is de onderliggende reden dezelfde,” vertelt Carina. “Wolven en beren worden vaak alleen besproken als populaties of risico’s. Ik geloof dat ze ook een voelend individu zijn wiens leven waarde heeft. Ze kunnen niet spreken in de instellingen waar over hun leven wordt beslist, dus moet iemand voor hen spreken.”
Recht halen voor wie niet kan spreken
Om haar kennis te verdiepen, rondde Carina het Engelstalige AniLex-programma in dierenrecht af aan de Open Universiteit van Åbo Akademi. Samen met andere natuurbeschermers bereidt ze regelmatig beroepen voor tegen vergunningen om wolven en andere grote roofdieren te doden — niet elke vergunning, maar alleen wanneer er echt juridische gronden zijn.
Een percentage van “gewonnen zaken” vindt ze misleidend, omdat er twee heel verschillende soorten succes bestaan: de rechtszaak winnen, en het dier redden. Wordt een vergunning tijdens het beroep opgeschort, dan mag het dier zolang de procedure loopt niet op basis van die vergunning worden gedood. Wordt de opschorting geweigerd, dan kan de jacht doorgaan voordat de rechter heeft geoordeeld. Precies dat gebeurde in de wolvenzaak in Värtsilä: de rechter oordeelde uiteindelijk dat de vergunningen onrechtmatig waren, maar twee wolven waren al gedood. “Een juridische overwinning die na de dood van een dier komt, kan dat dier niet terugbrengen,” aldus Carina. Daarom vindt ze het cruciaal dat rechters de tijd krijgen om zaken te onderzoeken voordat er wordt gedood.
Het Pyyntirauta-project: verandering, maar nog geen gered dier
Carina is eerlijk over de balans van het Pyyntirauta-project: tot nu toe is nog geen enkel gewond groot roofdier via het project succesvol behandeld en teruggezet in het wild. Toch bracht het project wél concrete verandering teweeg. Samen met dierenartsen, een bioloog en fotograaf Jere Hietala verzamelde ze expertise en apparatuur — waaronder twee verdovingsgeweren, gefinancierd via een fondsenwervingsactie — en werkte ze met ministeries aan een nieuwe procedure.
Die inspanningen droegen bij aan de herziening van de Finse politierichtlijnen voor incidenten met grote roofdieren, die sinds januari 2022 gelden voor alle Finse politiekorpsen. De herziene richtlijn legt meer nadruk op het recht van een gewond dier om te leven en erkent expliciet dat doden niet de enige mogelijke reactie is. Ook staat ze de politie toe om deskundige hulp in te roepen van dierenartsen en dierentuinen. In de praktijk wordt dit principe helaas nog niet consequent toegepast, en is nog geen dier via deze weg gered — maar het officiële alternatief voor automatische euthanasie bestaat nu wél.
Voor haar werk aan de bescherming van beren die gewond raakten in vallen voor kleine roofdieren, ontving Carina in 2021, samen met dierfilosoof Elisa Aaltola, de Zacharias Topelius-prijs voor dierenwelzijn. Deze prijs wordt uitgereikt door HESY, een van de oudste dierenwelzijnsorganisaties van Finland.
De prijs van opkomen voor dieren
Het werk van Carina ging niet zonder gevolgen. In de zwaarste periodes ontving ze meerdere keren per week directe bedreigingen tegen haarzelf en haar honden. Haar huisadres werd online gepubliceerd, met oproepen aan mensen om langs te komen. Zelfs haar ziekte werd niet gespaard: toen chemotherapie ervoor zorgde dat ze haar haar verloor, werd dat tegen haar gebruikt om haar belachelijk te maken.
“Deze aanvallen zijn zelden pogingen om het wildbeleid te bespreken,” zegt Carina. “Hun doel is vernederen, bang maken, isoleren en het zwijgen opleggen.” Toch heeft ze geweigerd zich te laten stoppen.
Grenzeloze hulp
Naast haar werk voor wolven en beren richtte Carina ook Eläimille apua – ilman rajoja (“Hulp voor Dieren Zonder Grenzen”) op, waarvan ze voorzitter is. Deze organisatie biedt praktische hulp aan dieren tijdens grote crises over landsgrenzen heen. Dankzij de inzet van talloze mensen, bedrijven en vrijwilligers bracht de organisatie meer dan 200.000 kilo diervoeding naar Oekraïne en regelde ze de levering van medicijnen en medische benodigdheden ter waarde van ongeveer 1,5 miljoen euro.
Via dit werk ontmoette Carina Esther Kef, die later Animal Heroes oprichtte — een natuurlijke verbinding tussen haar eerdere hulpwerk en haar huidige rol.
Verandering die ze wél ziet
Ondanks alle tegenwind ziet Carina ook hoop. “Ik heb een duidelijke verandering gezien in de manier waarop mensen over dieren praten. Veel meer mensen zijn nu bereid ze openlijk te verdedigen.” Ze gelooft dat een groeiend begrip van diergedrag en dierlijk bewustzijn mensen helpt dieren te zien als individuen met behoeften en een eigen leven — niet als bezit of hulpbron.
Carina woont inmiddels twee jaar zonder eigen huisdier, midden in een bos in Oost-Finland aan de oever van een klein meer. Ze mist haar honden, maar vindt troost in de rijke natuur om haar heen. “De natuur zou prima kunnen voortbestaan zonder mensen,” zegt ze, “maar mensen zouden geen dag kunnen overleven zonder de natuur. Het begrijpen van onze afhankelijkheid van de levende wereld is niet egoïstisch — het is misschien wel een van de belangrijkste dingen die we kunnen leren.”
