Van zoölogie naar activisme

Carina studeerde aanvankelijk zoölogie aan de Universiteit van Helsinki, om beter te begrijpen wanneer diergedrag normaal is en wanneer het op ziekte wijst. Gaandeweg breidde haar interesse zich uit naar milieuwetenschappen en botanie: ze besefte dat geen enkel dier op zichzelf staat, maar altijd deel uitmaakt van een groter ecologisch geheel.

Haar inzet voor wolven ontstond toen ze zag hoeveel onjuiste en emotioneel geladen informatie er in Finland over deze dieren circuleerde. Via sociale media vond ze gelijkgestemden, en in 2013 richtte ze samen met vier anderen Suomen Susi 2013 op, een organisatie voor de bescherming van wolven. Wat begon als een poging om misinformatie te corrigeren, groeide uit tot dagelijks werk rond wetgeving, wetenschappelijk onderzoek en jachtvergunningen. De organisatie diende klachten in bij de Europese Commissie over het Finse wolvenbeleid; deze werden later samen behandeld met een klacht van natuurbeschermingsorganisatie Tapiola. Los daarvan leidde een juridische procedure die Tapiola in Finland aanspande ertoe dat de Finse Hoogste Bestuursrechter een prejudiciële vraag stelde aan het Hof van Justitie van de Europese Unie. Dit werd algemeen bekend als de zaak Tapiola.

Bij beren was de aanleiding anders, maar het onderliggende principe hetzelfde: dieren die met een poot vastzaten in vallen, werden gedood of hun doding werd bevolen zonder dat eerst werd onderzocht of hun verwondingen behandelbaar waren. Dat zette Carina aan tot het Pyyntirauta-project, waarmee ze veterinaire en biologische expertise samenbracht om een alternatief te bieden voor automatisch doden.

“In beide gevallen is de onderliggende reden dezelfde,” vertelt Carina. “Wolven en beren worden vaak alleen besproken als populaties of risico’s. Ik geloof dat ze ook een voelend individu zijn wiens leven waarde heeft. Ze kunnen niet spreken in de instellingen waar over hun leven wordt beslist, dus moet iemand voor hen spreken.”

Recht halen voor wie niet kan spreken

Om haar kennis te verdiepen, rondde Carina het Engelstalige AniLex-programma in dierenrecht af aan de Open Universiteit van Åbo Akademi. Samen met andere natuurbeschermers bereidt ze regelmatig beroepen voor tegen vergunningen om wolven en andere grote roofdieren te doden — niet elke vergunning, maar alleen wanneer er echt juridische gronden zijn.

Een percentage van “gewonnen zaken” vindt ze misleidend, omdat er twee heel verschillende soorten succes bestaan: de rechtszaak winnen, en het dier redden. Wordt een vergunning tijdens het beroep opgeschort, dan mag het dier zolang de procedure loopt niet op basis van die vergunning worden gedood. Wordt de opschorting geweigerd, dan kan de jacht doorgaan voordat de rechter heeft geoordeeld. Precies dat gebeurde in de wolvenzaak in Värtsilä: de rechter oordeelde uiteindelijk dat de vergunningen onrechtmatig waren, maar twee wolven waren al gedood. “Een juridische overwinning die na de dood van een dier komt, kan dat dier niet terugbrengen,” aldus Carina. Daarom vindt ze het cruciaal dat rechters de tijd krijgen om zaken te onderzoeken voordat er wordt gedood.

Het Pyyntirauta-project: verandering, maar nog geen gered dier

Carina is eerlijk over de balans van het Pyyntirauta-project: tot nu toe is nog geen enkel gewond groot roofdier via het project succesvol behandeld en teruggezet in het wild. Toch bracht het project wél concrete verandering teweeg. Samen met dierenartsen, een bioloog en fotograaf Jere Hietala verzamelde ze expertise en apparatuur — waaronder twee verdovingsgeweren, gefinancierd via een fondsenwervingsactie — en werkte ze met ministeries aan een nieuwe procedure.

Die inspanningen droegen bij aan de herziening van de Finse politierichtlijnen voor incidenten met grote roofdieren, die sinds januari 2022 gelden voor alle Finse politiekorpsen. De herziene richtlijn legt meer nadruk op het recht van een gewond dier om te leven en erkent expliciet dat doden niet de enige mogelijke reactie is. Ook staat ze de politie toe om deskundige hulp in te roepen van dierenartsen en dierentuinen. In de praktijk wordt dit principe helaas nog niet consequent toegepast, en is nog geen dier via deze weg gered — maar het officiële alternatief voor automatische euthanasie bestaat nu wél.

Voor haar werk aan de bescherming van beren die gewond raakten in vallen voor kleine roofdieren, ontving Carina in 2021, samen met dierfilosoof Elisa Aaltola, de Zacharias Topelius-prijs voor dierenwelzijn. Deze prijs wordt uitgereikt door HESY, een van de oudste dierenwelzijnsorganisaties van Finland.

De prijs van opkomen voor dieren

Het werk van Carina ging niet zonder gevolgen. In de zwaarste periodes ontving ze meerdere keren per week directe bedreigingen tegen haarzelf en haar honden. Haar huisadres werd online gepubliceerd, met oproepen aan mensen om langs te komen. Zelfs haar ziekte werd niet gespaard: toen chemotherapie ervoor zorgde dat ze haar haar verloor, werd dat tegen haar gebruikt om haar belachelijk te maken.

“Deze aanvallen zijn zelden pogingen om het wildbeleid te bespreken,” zegt Carina. “Hun doel is vernederen, bang maken, isoleren en het zwijgen opleggen.” Toch heeft ze geweigerd zich te laten stoppen.

Grenzeloze hulp

Naast haar werk voor wolven en beren richtte Carina ook Eläimille apua – ilman rajoja (“Hulp voor Dieren Zonder Grenzen”) op, waarvan ze voorzitter is. Deze organisatie biedt praktische hulp aan dieren tijdens grote crises over landsgrenzen heen. Dankzij de inzet van talloze mensen, bedrijven en vrijwilligers bracht de organisatie meer dan 200.000 kilo diervoeding naar Oekraïne en regelde ze de levering van medicijnen en medische benodigdheden ter waarde van ongeveer 1,5 miljoen euro.

Via dit werk ontmoette Carina Esther Kef, die later Animal Heroes oprichtte — een natuurlijke verbinding tussen haar eerdere hulpwerk en haar huidige rol.

Verandering die ze wél ziet

Ondanks alle tegenwind ziet Carina ook hoop. “Ik heb een duidelijke verandering gezien in de manier waarop mensen over dieren praten. Veel meer mensen zijn nu bereid ze openlijk te verdedigen.” Ze gelooft dat een groeiend begrip van diergedrag en dierlijk bewustzijn mensen helpt dieren te zien als individuen met behoeften en een eigen leven — niet als bezit of hulpbron.

Carina woont inmiddels twee jaar zonder eigen huisdier, midden in een bos in Oost-Finland aan de oever van een klein meer. Ze mist haar honden, maar vindt troost in de rijke natuur om haar heen. “De natuur zou prima kunnen voortbestaan zonder mensen,” zegt ze, “maar mensen zouden geen dag kunnen overleven zonder de natuur. Het begrijpen van onze afhankelijkheid van de levende wereld is niet egoïstisch — het is misschien wel een van de belangrijkste dingen die we kunnen leren.”

The post Carina Lintula: een stem voor wolven en beren – en andere dieren appeared first on Animal Heroes.

Toen de puppy Zara in 2015 stierf aan vergiftiging door een buurman, had Sneha Shrestha geen idee dat dat verlies haar leven zou veranderen. Nepal kende geen dierenwelzijnswet om zulke wreedheid aan te pakken, ontdekte ze — en dat besef werd een keerpunt. Ze begon zwerfhonden te voeden en op te vangen, verkocht uiteindelijk haar eigen huis om een opvang te kunnen beginnen, en werd zelf veganist om zo min mogelijk bij te dragen aan dierenleed. Wat begon met een paar honden op straat, groeide uit tot Sneha’s Care Animals Welfare Organisation, een organisatie die zich inzet voor zwerfhonden, boerderijdieren, wilde dieren en de bredere gemeenschap in Lalitpur.

Ruim tien jaar eerder, in 2004, was de Nederlandse journaliste Lucia de Vries samen met enkele vrienden al aan een vergelijkbare missie begonnen. Wat zij oprichtten kreeg de naam Animal Nepal en werd in 2009 officieel als ngo geregistreerd. De wrede omstandigheden waarin zwerfhonden in Lalitpur leefden, waren voor de organisatie aanleiding om in 2008 het Humane Dog Management Programme te starten, gericht op geboortebeperking, voorlichting en revalidatiezorg. Later volgden programma’s voor werkpaarden (vanaf 2010) en werkolifanten (vanaf 2014), en voert de organisatie nationale campagnes over onder meer veetransport, olifantenmishandeling en hondenvergiftiging. Lucia droeg haar directietaken tussen 2014 en 2016 geleidelijk over; tegenwoordig staat Animal Nepal onder leiding van directeur Uttam Kafle en telt de organisatie 19 medewerkers, van wie drie dierenartsen. Met een mobiel responsteam, een ambulance en twee opvangcentra — het Chobar Animal Sanctuary en het Donkey Sanctuary in Badhikhel — probeert Animal Nepal geweld tegen dieren te stoppen en meer respect voor dierenrechten te creëren.

Sneha’s inzet bleef niet onopgemerkt: in 2018 ontving ze de Best Animal Welfare Organization Award, in 2022 gevolgd door de Nepal Veterinary Association Excellence Award.

Wanneer het water komt

Het is precies dit soort jarenlange, vrijwel dagelijkse inzet die nu, begin september 2026, keihard nodig blijkt. Nepal is getroffen door zware overstromingen, met de districten Nuwakot en Rasuwa als brandpunten van de ramp. Complete gebieden zijn door weggeslagen bruggen en wegen onbereikbaar geworden, en lokale dierenredders melden dat dieren er dringend voer en medische hulp nodig hebben.

Voor Sneha Shrestha en haar team is dit geen abstract nieuwsbericht, maar de realiteit waarin ze al dagen werken. In Nuwakot zijn dieren gered en behandeld, en werden diervoer, medicijnen en noodmaterialen uitgedeeld. Maar de situatie blijft gevaarlijk: zware modder, puin en instabiele wegen maken het onmogelijk om alle getroffen dorpen te bereiken. Vooral de zorgen over gemeenschappen aan de andere kant van de Trishuli-rivier lopen op — daar wonen veel families met buffels, kippen en ander vee, en diervoer wordt er met de dag schaarser.

Hulpverleners van Sneha’s Care hebben de afgelopen dagen geprobeerd zoveel mogelijk getroffen gebieden te bereiken, maar konden slechts een deel van het rampgebied daadwerkelijk in. Op sommige plaatsen troffen zij veel dode dieren aan; andere gemeenschappen bleven door verwoeste wegen en gevaarlijke omstandigheden onbereikbaar. Hoeveel dieren precies zijn getroffen, is dan ook nog altijd niet bekend — zolang delen van het rampgebied ontoegankelijk blijven, kan niemand de volledige omvang van de ramp voor de dieren vaststellen. Ook in Rasuwa zijn nog niet alle gebieden bereikbaar; zodra dat wel veilig kan, keren de hulpverleners terug met diervoer, diergeneesmiddelen en reddingsmateriaal.

Krachten bundelen vanuit Nederland

De ramp is voor twee Nederlandse dierenhulporganisaties, Stichting Dierennood en Stichting Animal Heroes, aanleiding om de handen ineen te slaan. Op 1 september maakten zij bekend gezamenlijk een noodfonds te openen voor de dieren die getroffen zijn door de overstromingen — en daarmee komt de steun rechtstreeks terecht bij de organisaties van Sneha Shrestha en Lucia de Vries, die al jaren het vertrouwen van de lokale gemeenschap hebben opgebouwd.

Door kennis, contacten en werkzaamheden te delen, willen Dierennood en Animal Heroes sneller kunnen reageren op noodsituaties zoals deze, en hun tijd en middelen efficiënter inzetten. Zo hopen de organisaties samen meer dieren te kunnen helpen en redden dan wanneer ze ieder afzonderlijk zouden opereren. Opvallend detail: beide Nederlandse stichtingen werken uitsluitend met vrijwilligers, waardoor elke euro die binnenkomt voor het noodfonds voor de volle honderd procent bij de noodhulp in Nepal terechtkomt — aan diervoer, medicijnen, veterinaire zorg, opvang en vervoer.

Het is een samenwerking die de cirkel op een bepaalde manier rond maakt. Twee vrouwen die, ieder op hun eigen moment en vanuit hun eigen aanleiding, besloten dat het welzijn van dieren in Nepal hun zorg was — Sneha na de dood van haar hond Zara, Lucia als journaliste die zich niet kon neerleggen bij het lot van zwerfhonden in Lalitpur — bouwden onafhankelijk van elkaar organisaties op die nu, op het moment dat het er echt toe doet, de aangewezen partijen blijken om hulp uit Nederland ter plekke om te zetten in voer, medicijnen en een dak boven het hoofd voor dieren die anders aan hun lot zouden worden overgelaten.

De dierenhulpverleners van Nepal hebben dringend financiële steun nodig om hun levensreddende reddingswerk voort te zetten.

100% van uw donatie gaat rechtstreeks naar noodhulp voor dieren in Nepal.

Elke seconde telt.

The post Ze blijven vechten voor de dieren in Nepal — ook nu het water stijgt 🐾❤️ appeared first on Animal Heroes.

Deze zomer stond Europa opnieuw in brand. Vooral in Frankrijk, Spanje, Portugal en Griekenland woedden grote natuurbranden. Eind juli waren er al meer natuurbranden geregistreerd dan in het hele jaar 2025 — en dat jaar gold destijds al als uitzonderlijk warm en droog. Terwijl de menselijke gevolgen breed in het nieuws komen, blijft het lot van de wilde dieren die in deze gebieden leven grotendeels onzichtbaar. Toch is de impact op hen minstens zo ingrijpend.

Miljoenen dieren getroffen, geen officiële telling

Hoeveel dieren er dit jaar precies zijn omgekomen, weet niemand. Er bestaat in Europa geen systematische telling van dierlijke slachtoffers bij natuurbranden, in tegenstelling tot de cijfers die na rampen zoals de Australische bosbranden van 2019-2020 wel bekend werden: toen raakten naar schatting 143 miljoen zoogdieren en miljarden reptielen, vogels en amfibieën getroffen. Deskundigen die zich bezighouden met dierenwelzijn tijdens rampen schatten dat ook in Europa dit jaar miljoenen dieren zijn omgekomen door de branden.

Bij de meest intense branden, zoals die rond Bordeaux, is de kans dat een dier overleeft volgens experts vrijwel nihil. Zelfs dieren die zich normaal gesproken kunnen ingraven, zoals reptielen, insecten en muizen, komen om door de extreme hitte die tot diep in de bodem doordringt.

Vluchten, verstikken, verhongeren

Het effect van een brand verschilt sterk per diersoort. Grote, snelle dieren zoals herten of vossen kunnen soms op tijd wegvluchten, mits het vuur zich niet te snel verspreidt. Voor trage of minder mobiele dieren — egels, hagedissen, amfibieën, jonge dieren die het nest nog niet uit zijn — is ontsnappen vaak onmogelijk. Wie zich ondergronds verstopt, ontkomt bij hevige branden alsnog aan verstikking of extreme hitte.

Ook rook is dodelijk, en niet alleen op de plek van de brand zelf. Net als bij mensen tast rook de luchtwegen van dieren aan, wat op afstand tot verzwakking en sterfte kan leiden.

Wie de vlammen wél overleeft, is nog niet gered. Na een brand blijft er vaak geen struikgewas of boom meer over om in te schuilen. Dieren die terugkeren of tevoorschijn komen, vinden een verschroeide, voedselloze omgeving en zijn zonder dekking een gemakkelijke prooi voor uilen, kraaien en andere roofdieren. Insectenpopulaties, een belangrijke voedselbron voor veel soorten, kunnen lokaal sterk instorten, waardoor herstel nog moeilijker wordt.

Nieuwe gevaren na het vuur

De problemen stoppen niet zodra de vlammen gedoofd zijn. Dieren die hun leefgebied kwijt zijn, trekken soms naar bebouwde omgevingen op zoek naar voedsel en schuilplaatsen. Dat leidt tot een merkbare toename van aanrijdingen met auto’s, doordat de dieren gedesoriënteerd en in onbekend terrein terechtkomen. Ook as en de chemische middelen die worden ingezet bij de brandbestrijding kunnen in de bodem en het water terechtkomen en zo dieren en hun leefomgeving verder belasten. Verbrande grond is bovendien gevoeliger voor erosie, wat op langere termijn ook weer gevolgen heeft voor waterkwaliteit en leefgebied.

Een structureel, groeiend probleem

De branden van deze zomer staan niet op zichzelf. Europa is een van de snelst opwarmende continenten ter wereld, waarin natuurbranden vaker voor zullen komen, zich sneller verspreiden en moeilijker te bestrijden zijn. Voor de biodiversiteit is dat verontrustend nieuws: bijna 10.000 al bedreigde diersoorten wereldwijd zullen door dit soort branden vaker worden blootgesteld aan direct gevaar. Dit betekent voor ecosystemen een lange periode van herstel — als herstel überhaupt mogelijk is voor kwetsbare soorten die al onder druk stonden.

Zoals veel andere organisaties die zich inzetten voor dierenwelzijn, vindt ook Animal Heroes dat er in heel Europa betere registratie opgezet zou moeten worden, zodat de werkelijke omvang van deze stille rampen ooit in kaart gebracht kan worden. Zoals bijvoorbeeld in Duitsland, dat al langer het systeem FireWatch gebruikt: 360 graden draaiende camera’s op hoge masten die de omgeving continu afspeuren en onder gunstige omstandigheden tot 40 à 60 kilometer ver kijken. Een beginnende rookpluim wordt zo soms al op zo’n 20 kilometer afstand herkend, waarna AI-software beoordeelt of het daadwerkelijk om rook gaat. Bij een treffer volgt een melding bij de Duitse bosbrandcentrale. Hoe eerder een brand wordt opgemerkt, hoe kleiner hij meestal blijft, en hoe minder leefgebied en dierenlevens er verloren gaan.

Zolang er geen gestructureerde monitoring van dierlijke slachtoffers bestaat, blijft het beeld Van dierlijke slachtoffers grotendeels een blinde vlek.

Animal Heroes aan de slag in Spanje

De verwoestende natuurbranden rond Madrid en Ávila vernietigen leefgebieden en laten duizenden dieren achter zonder voedsel of onderdak.

Alexandra Leiton Endara woont in Ávila, een van de zwaarst getroffen gebieden. Zij coördineert de noodhulp voor dieren met vrijwilligers uit vier dorpen in het getroffen gebied. Zij hebben een centraal inzamelpunt opgezet waar dringend benodigde hulpgoederen worden ontvangen en vervolgens verdeeld over de getroffen gebieden. Ze houden ook bij wie wat krijgt, zodat alles wat binnenkomt, eerlijk wordt verdeeld.

De meest urgente behoeften zijn: vogelzaad en zaadmengsels voor wilde vogels; voer voor konijnen en andere kleine planteneters; voer voor landbouwhuisdieren, waaronder geiten, schapen, koeien, ezels en paarden; melkvervanger voor verweesde en geredde jonge dieren; hooi, stro en luzerne voor grazende dieren; groente en fruit voor planteneters en wilde dieren; maïs, graan en eikels voor wilde zwijnen en herten; likstenen voor grazende wilde dieren en vee.

Elke donatie, groot of klein, helpt levensreddende steun te bieden aan dieren die getroffen zijn door deze ramp.

Wil je dieren helpen die getroffen zijn door de bosbranden in Spanje?

The post De stille slachtoffers: wat de Europese natuurbranden aanrichten onder wilde dieren appeared first on Animal Heroes.

Onze aankomst in La Adrada

Op 2 augustus vertrokken we vroeg in de ochtend naar La Adrada, een dorp in de provincie Ávila (Castilië en León) dat zwaar is getroffen door de bosbranden.

Tot het laatste moment was het onzeker of we het dorp wel konden bereiken. De avond ervoor werden we gebeld door Alexandra, onze lokale contactpersoon die de noodhulp voor dieren coördineert. De brand was opnieuw opgelaaid en een deel van La Adrada moest voor de tweede keer worden geëvacueerd. Er bestond een reële kans dat de toegangswegen opnieuw zouden worden afgesloten.

Toch besloten we de volgende ochtend te vertrekken. Onderweg ontvingen we het verlossende bericht dat de brand voorlopig onder controle was en dat de wegen weer toegankelijk waren. Aan het begin van de avond kwamen we aan in La Adrada, waar we direct kennismaakten met Alexandra en de lokale vrijwilligers die zich al dagen onafgebroken inzetten voor de dieren.

De mensen zagen eruit alsof ze rechtstreeks uit een schoorsteen kwamen. Hun kleding, gezichten en handen zaten onder het roet. Overal hing nog rook die in je ogen prikte en de lucht rook nog steeds naar verbrand hout. Het bos stond niet meer in lichterlaaie, maar op veel plekken smeulde het vuur nog onder de grond, tussen de wortels van de bomen.

Het landschap was bijna onwerkelijk. Zwartgeblakerde heuvels zover je kon kijken. Alsof we midden in een filmdecor waren beland. Een paar jaar geleden maakten we tijdens de bosbranden op Rhodos iets soortgelijks mee, maar het went nooit. Het blijft onbeschrijfelijk triest om zoveel natuur in zo’n korte tijd verloren te zien gaan.

Een paradijs dat in zeventig jaar werd opgebouwd

Alexandra bleek een echte aanpakker. Nog geen tien minuten nadat we elkaar hadden ontmoet, zaten we alweer bij haar in de auto. Onze eerste bestemming was de botanische tuin van Axel Mahlau, een Duitse natuurliefhebber die samen met zijn Spaanse vrouw Amelia een bijzonder natuurgebied heeft opgebouwd.

Gedurende bijna zeventig jaar groeide de tuin uit tot een botanische schat met meer dan 1.700 verschillende soorten bomen en planten uit alle delen van de wereld.

Axel vertelde dat hij als kind van zijn ouders een klein stukje tuin kreeg. Daar leerde hij hoe je bloemen en planten verzorgt en ontdekte hij zijn liefde voor de natuur. Die passie is nooit meer verdwenen. Later brachten hij en zijn familie van iedere reis bijzondere planten en zaden mee naar Spanje. Zijn levenswerk groeide uit tot een botanische tuin waar natuurliefhebbers, scholen en bezoekers kennismaakten met de enorme biodiversiteit.

Wat ooit een groen paradijs was, was nu voor ongeveer 90 procent verwoest.

Op verschillende plekken smeulde het vuur nog na. Van sommige bijzondere planten restte slechts een gesmolten bloempot. Midden op het terrein stond echter nog één klein huisje. Wonder boven wonder was het huis van Axel en Amelia gespaard gebleven.

Het wrange is dat dezelfde omgeving 46 jaar geleden ook al werd getroffen door een grote bosbrand. Toen bleef de botanische tuin vrijwel volledig gespaard. Deze keer had het vuur geen genade.

Elke plant had een verhaal

Terwijl Axel ons rondleidde, vertelde hij vol passie over zijn collectie. Bij bijna iedere verbrande plant wist hij nog de Latijnse naam, het land van herkomst en zelfs de leeftijd. Je voelde hoeveel liefde, kennis en jaren werk hier in waren gaan zitten.

Ik begreep al snel dat deze tuin veel meer was dan een verzameling bomen en planten. Dit was het levenswerk van Axel en Amelia.

Een veilige haven voor dieren

Maar de botanische tuin was ook een veilige haven voor dieren.

Er leven onder andere ezels, varkens, eenden, kalkoenen, ganzen, een pauw en verschillende andere vogels die om uiteenlopende redenen zijn opgevangen. Opeens hoorden we twee ezels luid balken. Dat geluid bracht voor het eerst sinds onze aankomst weer een beetje leven in het verder doodse landschap.
Toen het evacuatiebevel werd gegeven, zetten Axel en Amelia alle deuren van de dierenverblijven open.

Zij hoopten dat de dieren zouden wegvluchten en zichzelf in veiligheid zouden brengen. Alleen het kippenverblijf lag te dicht bij het vuur en kon niet meer veilig worden bereikt. Voor die dieren was er helaas geen ontsnappingsmogelijkheid. Geen van de kippen heeft de brand overleefd.

Toen Axel en Amelia later terugkeerden, bleken veel van de andere dieren toch weer op het terrein aanwezig te zijn. Of ze daadwerkelijk waren gevlucht en later zijn teruggekeerd, of dat ze tijdens de brand ergens op het terrein beschutting hadden gevonden, zal waarschijnlijk altijd een raadsel blijven.

Gesmolten daken

De hitte was zo extreem dat de daken van verschillende dierenverblijven volledig waren gesmolten.

Omdat er genetkatten in de omgeving leven, kunnen de dieren ’s nachts niet vrij rondlopen. Nu zitten ze noodgedwongen met elkaar in het enige verblijf waarvan het dak nog enigszins intact is. Geen ideale oplossing voor dieren die gewend zijn om overdag alle ruimte te hebben en ’s avonds veilig terug te keren naar hun eigen verblijf.

Daarnaast is er nog een ander probleem.

Op het terrein bevindt zich een natuurlijke waterbron waar inmiddels weer herten op afkomen. Axel wil deze dieren graag bijvoeren, maar hij vreest dat zij anders de ongeveer 150 planten die de brand wél hebben overleefd alsnog zullen opeten.

Dankzij jullie hulp

Dankzij de enorme media-aandacht voor onze noodactie en de geweldige steun van onze donateurs hebben we inmiddels meer dan €20.000 ingezameld.

De volgende ochtend kochten we een agrarische winkel vrijwel leeg om voldoende voer aan te schaffen. Daarmee kunnen niet alleen de dieren van Axel voorlopig worden verzorgd, maar ook wilde dieren en dieren op andere locaties in de omgeving.

Daarnaast hebben we de eerste vrachtwagen met hooi gekocht. Dankzij de contacten van Alexandra hebben we betrouwbare lokale leveranciers, Carlos en Eva, én een vaste opslaglocatie gevonden. Daardoor kunnen de komende weken en maanden nieuwe leveringen worden ontvangen voor vogels, herten, geiten, wilde zwijnen, ezels en andere dieren.

Alexandra zal samen met Axel, een lokale dierenorganisatie uit Madrid en het lokale bosbeheer ervoor zorgen dat het voer terechtkomt op de plekken waar de nood het hoogst is.

Onze hulp stopt hier niet

Omdat het brandgevaar nog altijd groot is, hebben we besloten om steeds kleinere hoeveelheden voedsel aan te schaffen. Het laatste wat je wilt, is dat een voorraad van 50.000 kilo hooi alsnog in vlammen opgaat. Door gefaseerd in te kopen kunnen we bovendien beter inspelen op de actuele behoeften én ervoor zorgen dat er voldoende geld beschikbaar blijft om de komende twee maanden zoveel mogelijk dieren van voedsel te voorzien.

Pas wanneer de eerste regen valt, zal het gras weer beginnen te groeien en kunnen veel dieren weer zelf voedsel vinden. Tot die tijd blijven zij afhankelijk van menselijke hulp.

Onze collega Lucas, die in Portugal woont, reist binnenkort op eigen kosten naar La Adrada om de beschadigde daken van de dierenverblijven en het hekwerk te herstellen. Zo kunnen de vogels weer terug naar hun vertrouwde verblijf en kunnen de herten veilig worden bijgevoerd bij de waterbron, zonder dat zij de laatste overgebleven planten opeten.

Toen we afscheid namen van Axel vertelde hij dat hij niet weet of zijn botanische tuin ooit weer zal worden zoals vroeger. Tegelijkertijd zei hij dat alle steun die hij de afgelopen dagen heeft ontvangen hem weer hoop heeft gegeven.

Dat gevoel namen wij ook mee naar huis.

De natuur heeft hier enorme klappen gekregen en veel dieren zullen nog maanden afhankelijk zijn van hulp. Dankzij jullie donaties hebben we een eerste stap kunnen zetten. We kunnen niet alles oplossen, maar samen hebben we ervoor gezorgd dat dieren die alles zijn kwijtgeraakt de komende tijd in ieder geval niet zonder voedsel komen te zitten.

Namens Alexandra, Axel, Amelia, alle vrijwilligers en vooral de dieren: ontzettend bedankt voor jullie steun.

Wat gebeurt er nu?

Dankzij jullie donaties hebben we in zeer korte tijd ongelooflijk veel kunnen bereiken. Maar ons werk in Spanje is nog niet klaar.

De komende twee tot drie maanden zullen veel dieren volledig afhankelijk blijven van noodvoer. Pas na de eerste regenval zal het gras weer beginnen te groeien en zullen veel dieren weer voldoende voedsel voor zichzelf kunnen vinden. Tot die tijd blijven we samen met Alexandra, Axel en de lokale vrijwilligers noodvoer inkopen en verspreiden.

Onze collega Lucas zal binnenkort op eigen kosten naar La Adrada reizen om de beschadigde daken van de dierenverblijven en de omheiningen te herstellen. Zo kunnen de dieren weer veilig worden ondergebracht en kunnen de herten worden gevoerd zonder dat ze de weinige overgebleven planten opeten die de brand hebben overleefd.

Voor deze reparaties zijn echter nog bouwmaterialen nodig. Axel weet nog niet precies hoeveel deze zullen kosten, maar we hopen nog eens €3.000 voor de materialen in te zamelen. Elke euro gaat rechtstreeks naar Axel, zodat hij de benodigde materialen kan aanschaffen om de dierenverblijven weer veilig te maken.

Wil je ons nog één keer helpen? Elke extra donatie, hoe klein ook, helpt ons om de komende maanden noodvoer te blijven inkopen en de beschadigde dierenverblijven te herstellen. Samen kunnen we zoveel mogelijk dieren door deze moeilijke periode heen helpen.

The post Op bezoek in een verwoest paradijs appeared first on Animal Heroes.

Lees het volledige artikel in De Telegraaf (abonnement vereist).

Wilt u ons werk in Spanje steunen?

The post De Telegraaf – Esther vecht voor leven achtergebleven dieren in rampgebied Spanje: ‘Ze zaten achter hekken en konden geen kant op’ appeared first on Animal Heroes.

De hulpgoederen worden vervolgens samen met lokale vrijwilligers verdeeld onder de dieren die deze het hardst nodig hebben. Animal Heroes is ook een inzamelingsactie gestart om de noodhulp ook de komende weken voort te zetten.

Tweede crisis voor duizenden dieren

De verwoestende bosbranden hebben niet alleen een enorme impact op mensen, maar ook op duizenden dieren. Grote delen van hun leefgebied zijn verwoest en voedsel- en waterbronnen zijn verdwenen.

“Veel dieren overleven de vlammen, maar niet de periode daarna,” zegt Esther Kef, oprichter van Animal Heroes. “Juist de weken na een natuurbrand zijn cruciaal. We weten dat we niet alle dieren kunnen helpen, maar we hopen met deze actie voor zoveel mogelijk dieren een verschil te maken.”

Lokale samenwerking in Ávila

In Ávila coördineert de lokale hulpverlener Alexandra Leiton Endara samen met de gemeente en vrijwilligers uit vier dorpen de noodhulp voor dieren. Vanuit een centraal inzamelpunt worden voedsel en andere hulpgoederen verdeeld over de getroffen gebieden.

Animal Heroes werkt nauw samen met dit lokale netwerk en koopt alle hulpgoederen in Spanje. Daardoor kan steeds worden ingespeeld op wat op dat moment het hardst nodig is.

Foto’s met dank aan INspanje.nl

The post Hulpverleners vertrekken zondag naar Spaans bosbrandgebied om dieren te helpen. appeared first on Animal Heroes.

Vanaf maandagochtend trekken de Nederlandse vrijwilligers de bossen in om noodvoer en andere belangrijke hulpgoederen te verstrekken aan dieren die zich in het gebied bevinden. Het gaat onder meer om konijnen, paarden, ezels, schapen en vogels. Om de hulpgoederen te verzamelen hebben ze een inzamelingsactie gestart.

De bosbrand in Ávila heeft inmiddels al 50.000 hectare verwoest, waarmee het officieel de grootste bosbrand in Spanje sinds de registratie van dergelijke gegevens in de jaren zestig. Volgens Animal Heroes heeft dat een enorme impact op duizenden dieren. Zij hebben door de verwoesting van hun leefgebied minder toegang tot voedsel en water.

Overigens overleven veel dieren de vlammen, vertelt Esther Kef, oprichter van de hulporganisatie, in een persbericht. “Juist de weken na een natuurbrand zijn cruciaal.”

De brand in Ávila nam aanzienlijk in omvang toe nadat die was samengegaan met een andere brand nabij Madrid. Het vuur woedt op zo’n 50 kilometer van de Spaanse hoofdstad. De verspreiding van de vlammen is sinds deze week gestopt. De Spaanse autoriteiten hebben de noodtoestand die vanwege de brand was afgekondigd daarom opgeheven.

Animal Heroes is een Nederlandse organisatie die zich wereldwijd inzet voor de bescherming van dieren in oorlogs- en rampgebieden. Hulpverleners zijn bijvoorbeeld ook actief in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Oekraïne.

Lees dit artikel op NU.nl

The post NU.nl – Nederlandse hulpverleners naar Spaans bosbrandgebied om dieren te redden appeared first on Animal Heroes.

He came up with the warning sign for crossing toads, but Harry Voss is far more than the man behind that single idea. He is an animal rescuer through and through. While most people shake their heads at images of animal suffering on television or online before quickly moving on, Harry puts on his coat and heads straight to where help is needed.

Born in Apeldoorn in 1951, Harry became a volunteer for the World Wildlife Fund at an early age, making him one of the Netherlands’ first animal rights activists. The neighbourhood where he grew up bordered woodland, and it was there that his love of wildlife first took root, nurtured by encounters with wild boar and amphibians.

“The hooligans of the forest,” he calls the wild boar that roam the woods around Apeldoorn. “I feel the urge to be out in the field almost every day, preferably in the Kroondomein.”

To this day, he channels that passion into practical work for organisations including Wakker Dier, Faunabescherming (the Dutch Wildlife Protection Society) and the Party for the Animals.

After retiring, Harry found a new role in Apeldoorn’s municipal council, where he represented the Party for the Animals for many years. But the proverbial “retirement behind the geraniums” was never for him. The moment he left the council chamber, he continued his activism with undiminished determination.

Nor does he let claims about the supposed necessity of hunting wild boar go unchallenged.

“People often ask me whether there won’t be too many wild boar if we stop hunting them. But wildlife populations regulate themselves. Did you know that wild boar actually produce more piglets when they experience fear and stress? Hunting therefore leads to more boar, not fewer.”

His alternative is both simple and well thought out: give the animals enough space, prevent them from wandering onto roads, and introduce lower speed limits on the Veluwe.

“There is so much you can do to live alongside wild boar in a responsible way.”

His admiration for the animals is genuine and undisguised.

“Wild boar are so unpretentious. They have such a primal, rugged appearance.”

Yet behind that tough exterior lies a remarkably gentle animal. Female wild boar are devoted, protective mothers that give birth in separate nests and nurse their young for three to four months. They fiercely defend their piglets whenever danger threatens.

“These animals are the victims of some of the greatest suffering experienced by wildlife. They cannot speak up for themselves. That’s why I do it for them.”

And Harry is far from slowing down. In 2018, under the auspices of Faunabescherming, he founded the Wild Boar Society – From Fair Game to Safe from Bullets!

“It sounds rather mysterious, and it is,” he says with a smile. “But hunting clubs are just as secretive, and this is our counterpart.”

Through the society, he lobbies municipalities, provincial authorities and campsite owners to improve animal welfare. For example, he urged the municipality of Heerde to install wildlife fencing instead of intensifying the hunting of wild boar.

Sometimes his activism is highly visible. In 2020, when the annual hunting season for newborn wild boar piglets resumed—while many were still dependent on their mothers’ milk—the Wild Boar Society staged a protest at a roundabout in Apeldoorn. Members dressed a sculpture of a mother boar and her piglets in bulletproof vests: a playful yet powerful protest intended to draw attention to what Harry calls the annual “Herod hunt of the newborns”.

Every year, thousands of wild boar are killed in the Netherlands. Most are found on the Veluwe, the country’s largest wild boar habitat, where animals die through culling, road accidents and, increasingly, attacks by wolves. The exact number varies from year to year, depending on population size and food availability. In extreme years such as 2021, around 5,000 wild boar were shot on the Veluwe in just a few months as part of population control measures.

“And that,” Harry Voss says without hesitation, “is 5,000 too many.”

His life’s work has inspired others as well. In November 2023, the book Harry Voss and the Hooligans of the Forest was published. Written by Aad van der Waal, with a foreword by acclaimed children’s author Bibi Dumon Tak, the book intertwines Harry’s childhood memories and decades of activism with twenty poems about wild boar—a literary tribute to a man who has devoted half his life to defending animals that cannot defend themselves.

The post Animal Hero Harry Voss appeared first on Animal Heroes.

De Pakistaanse provincie Punjab is de afgelopen jaren herhaaldelijk getroffen door verwoestende overstromingen, veroorzaakt door extreme moessonregens en door het overtollige water dat India uit volle dammen en rivieren liet weglopen naar de laaggelegen gebieden. Miljoenen mensen raakten ontheemd en er vielen honderden doden. Maar niet alleen mensen leden onder het wassende water: ook de dieren van Punjab, aan zowel de Pakistaanse als de Indiase kant van de grens, werden zwaar getroffen. Omdat Punjab het agrarische hart van de regio is, hebben de verdrinking en uithongering van het vee rampzalige gevolgen voor de lokale bevolking.

Alleen al aan de Indiase kant van Punjab verdronken officieel meer dan 7.100 stuks vee. Aan de Pakistaanse kant kwamen eveneens duizenden dieren om het leven door het plotselinge, metershoge kolkende water. Miljoenen dieren die de vloedgolf overleefden, raakten vervolgens gestrand zonder voedsel: meer dan 250.000 dieren in India en ruim 500.000 dieren in Pakistan kregen te maken met acute voedsel- en watertekorten, omdat graslanden en oogsten volledig waren weggespoeld. Door het vervuilde, stilstaande water raakten de verzwakte buffels, koeien en geiten bovendien snel ziek.

Het Pakistaanse Livestock Department zette een historische operatie op waarbij meer dan 690.000 dieren werden geëvacueerd naar hoger gelegen gebieden. Medische teams behandelden circa 55.000 dieren en vaccineerden er ruim 250.000 tegen infectieziekten. Voor het eerst deelde de overheid ook op grote schaal gratis noodvoer (Vanda) uit. Maar omdat overheden simpelweg niet de capaciteit hebben om elk dorp te bereiken, zamelden hulporganisaties zoals Animal Heroes samen met lokale gemeenschappen geld in om noodvoer te kopen voor de uitgehongerde dieren in de zwaarst getroffen gebieden. Eén van die lokale gemeenschappen wordt geleid door een bijzondere man: pastor Faisal Saleem.

Een dierenliefhebber vanaf zijn kindertijd

Faisal Saleem is het hoofd van een kleine christelijke kerk in een dorpje in de provincie Punjab, een regio die al decennia met de gevolgen van overstromingen kampt. Na de zware overstroming van 1978 volgden de nog verwoestender overstromingen van 1988, toen alle grote rivieren buiten hun oevers traden en duizenden dorpen onder water kwamen te staan, de meest catastrofale en dodelijke overstroming in de geschiedenis van Punjab. Ook in 1993 en 2025 werden grote delen van het gebied opnieuw zwaar getroffen, met talloze menselijke en dierlijke slachtoffers tot gevolg.

Voor pastor Faisal is de strijd tegen dit lijden persoonlijk. Terwijl hij en zijn kerk noodhulp opzetten voor de menselijke slachtoffers van de overstromingen, werd hij diep geraakt door het immense leed van het achtergelaten vee, de buffels en koeien die zonder voedsel en verzorging achterbleven.

“Al sinds mijn kindertijd ben ik een dierenliefhebber,” vertelt pastor Faisal. “Toen ik voedselpakketten uitdeelde aan slachtoffers van overstromingen, zag ik daar buffels en andere dieren die ook honger hadden. Dat raakte me diep. Ik zag ook eens een hond die was aangereden door een auto. Die hond huilde en was verlamd. Het lijden van deze dieren heeft me geïnspireerd om hulp te blijven bieden.”

Van lokale hulp naar internationale samenwerking

Die diepe bewogenheid bracht pastor Faisal ertoe zelfstandig internationale hulp te zoeken, via organisaties zoals Animal Heroes. Zijn dagelijks leven staat grotendeels in het teken van zijn gemeenschap: hij mobiliseert zijn eigen parochianen en dorpsgenoten om de distributie van noodvoer fysiek te organiseren. Zijn persoonlijke geloof en zijn liefdadigheidswerk zijn daardoor onlosmakelijk met elkaar verweven.

Dankzij mensen als pastor Faisal bereikt noodhulp ook de dorpen die door grote hulporganisaties en overheidsinstanties moeilijk te bereiken zijn. Zijn inzet laat zien dat verandering vaak begint bij één persoon die niet wegkijkt van lijden, of dat nu mens of dier betreft.

The post Pastor Faisal: de man die dieren redde uit het overstroomde Punjab appeared first on Animal Heroes.

Gewonden dieren in meerdere accounts

Het onderzoek begon in 2023 nadat dezelfde gewonde dieren op meerdere accounts verschenen. Onderzoekers verzamelden bewijs, voerden undercoverbezoeken uit en ondersteunden politie-invallen. Daarbij ontvingen zij doodsbedreigingen en werden er pogingen gedaan om de hoofdonderzoeker aan te rijden.

Bij de invallen werden 153 dieren aangetroffen in ernstige verwaarlozing. Op één locatie troffen onderzoekers honden aan die door andere honden waren opgegeten, vermoedelijk door extreme honger. Volgens de onderzoeksdossiers stierven minstens 23 honden en 13 katten.

Waarschuwing voor donateurs

De zaak is ook relevant voor Nederlandse donateurs. Volgens onderzoekers haalden de nep-opvangcentra via sociale media en betaalplatforms honderden duizenden dollars op bij dierenliefhebbers wereldwijd.

Dierenhulporganisaties adviseren daarom alleen te doneren aan erkende goede doelen met een ANBI-status. Onderzoekers waarschuwen dat nep-opvangcentra vaak vooral schokkende beelden delen en voortdurend om geld vragen, terwijl echte opvangcentra transparant zijn en inzicht geven in hun werk en medische zorg voor dieren.

Bron: Animal Heroes

Lees dit artikel op BNNVARA.nl

Geïnteresseerd in ons werk?

The post BNNVARA – Honden opzettelijk verminkt voor donaties: nep-opvangcentra ontmaskerd appeared first on Animal Heroes.