Toen verwoestende natuurbranden door La Adrada in Spanje trokken, reisde Animal Heroes naar het getroffen gebied om de verwoesting met eigen ogen te zien en de dieren te helpen die met de gevolgen werden geconfronteerd. Dankzij de ongelooflijke steun van onze donateurs bieden we noodvoedsel en praktische hulp, terwijl we lokale hulpverleners en gemeenschappen ondersteunen bij de zorg voor dieren en het herstel dat nu begint.
Onze aankomst in La Adrada
Op 2 augustus vertrokken we vroeg in de ochtend naar La Adrada, een dorp in de provincie Ávila (Castilië en León) dat zwaar is getroffen door de bosbranden.
Tot het laatste moment was het onzeker of we het dorp wel konden bereiken. De avond ervoor werden we gebeld door Alexandra, onze lokale contactpersoon die de noodhulp voor dieren coördineert. De brand was opnieuw opgelaaid en een deel van La Adrada moest voor de tweede keer worden geëvacueerd. Er bestond een reële kans dat de toegangswegen opnieuw zouden worden afgesloten.
Toch besloten we de volgende ochtend te vertrekken. Onderweg ontvingen we het verlossende bericht dat de brand voorlopig onder controle was en dat de wegen weer toegankelijk waren. Aan het begin van de avond kwamen we aan in La Adrada, waar we direct kennismaakten met Alexandra en de lokale vrijwilligers die zich al dagen onafgebroken inzetten voor de dieren.
De mensen zagen eruit alsof ze rechtstreeks uit een schoorsteen kwamen. Hun kleding, gezichten en handen zaten onder het roet. Overal hing nog rook die in je ogen prikte en de lucht rook nog steeds naar verbrand hout. Het bos stond niet meer in lichterlaaie, maar op veel plekken smeulde het vuur nog onder de grond, tussen de wortels van de bomen.
Het landschap was bijna onwerkelijk. Zwartgeblakerde heuvels zover je kon kijken. Alsof we midden in een filmdecor waren beland. Een paar jaar geleden maakten we tijdens de bosbranden op Rhodos iets soortgelijks mee, maar het went nooit. Het blijft onbeschrijfelijk triest om zoveel natuur in zo’n korte tijd verloren te zien gaan.
Een paradijs dat in zeventig jaar werd opgebouwd
Alexandra bleek een echte aanpakker. Nog geen tien minuten nadat we elkaar hadden ontmoet, zaten we alweer bij haar in de auto. Onze eerste bestemming was de botanische tuin van Axel Mahlau, een Duitse natuurliefhebber die samen met zijn Spaanse vrouw Amelia een bijzonder natuurgebied heeft opgebouwd.
Gedurende bijna zeventig jaar groeide de tuin uit tot een botanische schat met meer dan 1.700 verschillende soorten bomen en planten uit alle delen van de wereld.
Axel vertelde dat hij als kind van zijn ouders een klein stukje tuin kreeg. Daar leerde hij hoe je bloemen en planten verzorgt en ontdekte hij zijn liefde voor de natuur. Die passie is nooit meer verdwenen. Later brachten hij en zijn familie van iedere reis bijzondere planten en zaden mee naar Spanje. Zijn levenswerk groeide uit tot een botanische tuin waar natuurliefhebbers, scholen en bezoekers kennismaakten met de enorme biodiversiteit.
Wat ooit een groen paradijs was, was nu voor ongeveer 90 procent verwoest.
Op verschillende plekken smeulde het vuur nog na. Van sommige bijzondere planten restte slechts een gesmolten bloempot. Midden op het terrein stond echter nog één klein huisje. Wonder boven wonder was het huis van Axel en Amelia gespaard gebleven.
Het wrange is dat dezelfde omgeving 46 jaar geleden ook al werd getroffen door een grote bosbrand. Toen bleef de botanische tuin vrijwel volledig gespaard. Deze keer had het vuur geen genade.
Elke plant had een verhaal
Terwijl Axel ons rondleidde, vertelde hij vol passie over zijn collectie. Bij bijna iedere verbrande plant wist hij nog de Latijnse naam, het land van herkomst en zelfs de leeftijd. Je voelde hoeveel liefde, kennis en jaren werk hier in waren gaan zitten.
Ik begreep al snel dat deze tuin veel meer was dan een verzameling bomen en planten. Dit was het levenswerk van Axel en Amelia.
Een veilige haven voor dieren
Maar de botanische tuin was ook een veilige haven voor dieren.
Er leven onder andere ezels, varkens, eenden, kalkoenen, ganzen, een pauw en verschillende andere vogels die om uiteenlopende redenen zijn opgevangen. Opeens hoorden we twee ezels luid balken. Dat geluid bracht voor het eerst sinds onze aankomst weer een beetje leven in het verder doodse landschap.
Toen het evacuatiebevel werd gegeven, zetten Axel en Amelia alle deuren van de dierenverblijven open.
Zij hoopten dat de dieren zouden wegvluchten en zichzelf in veiligheid zouden brengen. Alleen het kippenverblijf lag te dicht bij het vuur en kon niet meer veilig worden bereikt. Voor die dieren was er helaas geen ontsnappingsmogelijkheid. Geen van de kippen heeft de brand overleefd.
Toen Axel en Amelia later terugkeerden, bleken veel van de andere dieren toch weer op het terrein aanwezig te zijn. Of ze daadwerkelijk waren gevlucht en later zijn teruggekeerd, of dat ze tijdens de brand ergens op het terrein beschutting hadden gevonden, zal waarschijnlijk altijd een raadsel blijven.
Gesmolten daken
De hitte was zo extreem dat de daken van verschillende dierenverblijven volledig waren gesmolten.
Omdat er genetkatten in de omgeving leven, kunnen de dieren ’s nachts niet vrij rondlopen. Nu zitten ze noodgedwongen met elkaar in het enige verblijf waarvan het dak nog enigszins intact is. Geen ideale oplossing voor dieren die gewend zijn om overdag alle ruimte te hebben en ’s avonds veilig terug te keren naar hun eigen verblijf.
Daarnaast is er nog een ander probleem.
Op het terrein bevindt zich een natuurlijke waterbron waar inmiddels weer herten op afkomen. Axel wil deze dieren graag bijvoeren, maar hij vreest dat zij anders de ongeveer 150 planten die de brand wél hebben overleefd alsnog zullen opeten.
Dankzij jullie hulp
Dankzij de enorme media-aandacht voor onze noodactie en de geweldige steun van onze donateurs hebben we inmiddels meer dan €20.000 ingezameld.
De volgende ochtend kochten we een agrarische winkel vrijwel leeg om voldoende voer aan te schaffen. Daarmee kunnen niet alleen de dieren van Axel voorlopig worden verzorgd, maar ook wilde dieren en dieren op andere locaties in de omgeving.
Daarnaast hebben we de eerste vrachtwagen met hooi gekocht. Dankzij de contacten van Alexandra hebben we betrouwbare lokale leveranciers, Carlos en Eva, én een vaste opslaglocatie gevonden. Daardoor kunnen de komende weken en maanden nieuwe leveringen worden ontvangen voor vogels, herten, geiten, wilde zwijnen, ezels en andere dieren.
Alexandra zal samen met Axel, een lokale dierenorganisatie uit Madrid en het lokale bosbeheer ervoor zorgen dat het voer terechtkomt op de plekken waar de nood het hoogst is.
Onze hulp stopt hier niet
Omdat het brandgevaar nog altijd groot is, hebben we besloten om steeds kleinere hoeveelheden voedsel aan te schaffen. Het laatste wat je wilt, is dat een voorraad van 50.000 kilo hooi alsnog in vlammen opgaat. Door gefaseerd in te kopen kunnen we bovendien beter inspelen op de actuele behoeften én ervoor zorgen dat er voldoende geld beschikbaar blijft om de komende twee maanden zoveel mogelijk dieren van voedsel te voorzien.
Pas wanneer de eerste regen valt, zal het gras weer beginnen te groeien en kunnen veel dieren weer zelf voedsel vinden. Tot die tijd blijven zij afhankelijk van menselijke hulp.
Onze collega Lucas, die in Portugal woont, reist binnenkort op eigen kosten naar La Adrada om de beschadigde daken van de dierenverblijven en het hekwerk te herstellen. Zo kunnen de vogels weer terug naar hun vertrouwde verblijf en kunnen de herten veilig worden bijgevoerd bij de waterbron, zonder dat zij de laatste overgebleven planten opeten.
Toen we afscheid namen van Axel vertelde hij dat hij niet weet of zijn botanische tuin ooit weer zal worden zoals vroeger. Tegelijkertijd zei hij dat alle steun die hij de afgelopen dagen heeft ontvangen hem weer hoop heeft gegeven.
Dat gevoel namen wij ook mee naar huis.
De natuur heeft hier enorme klappen gekregen en veel dieren zullen nog maanden afhankelijk zijn van hulp. Dankzij jullie donaties hebben we een eerste stap kunnen zetten. We kunnen niet alles oplossen, maar samen hebben we ervoor gezorgd dat dieren die alles zijn kwijtgeraakt de komende tijd in ieder geval niet zonder voedsel komen te zitten.
Namens Alexandra, Axel, Amelia, alle vrijwilligers en vooral de dieren: ontzettend bedankt voor jullie steun.
Wat gebeurt er nu?
Dankzij jullie donaties hebben we in zeer korte tijd ongelooflijk veel kunnen bereiken. Maar ons werk in Spanje is nog niet klaar.
De komende twee tot drie maanden zullen veel dieren volledig afhankelijk blijven van noodvoer. Pas na de eerste regenval zal het gras weer beginnen te groeien en zullen veel dieren weer voldoende voedsel voor zichzelf kunnen vinden. Tot die tijd blijven we samen met Alexandra, Axel en de lokale vrijwilligers noodvoer inkopen en verspreiden.
Onze collega Lucas zal binnenkort op eigen kosten naar La Adrada reizen om de beschadigde daken van de dierenverblijven en de omheiningen te herstellen. Zo kunnen de dieren weer veilig worden ondergebracht en kunnen de herten worden gevoerd zonder dat ze de weinige overgebleven planten opeten die de brand hebben overleefd.
Voor deze reparaties zijn echter nog bouwmaterialen nodig. Axel weet nog niet precies hoeveel deze zullen kosten, maar we hopen nog eens €3.000 voor de materialen in te zamelen. Elke euro gaat rechtstreeks naar Axel, zodat hij de benodigde materialen kan aanschaffen om de dierenverblijven weer veilig te maken.
Wil je ons nog één keer helpen? Elke extra donatie, hoe klein ook, helpt ons om de komende maanden noodvoer te blijven inkopen en de beschadigde dierenverblijven te herstellen. Samen kunnen we zoveel mogelijk dieren door deze moeilijke periode heen helpen.
